Dağılmış Tabyalar Arasında Hayat

Seviyorum
Sonra sevmemek çelme gibi
Kızınca boğazından kesilmiş güller düşüyor önüme
Koşarak kaçma telkini birikiyor her safhasında ömrümün
Mahcubiyet kalıyor çok uzaklarda beklemiş
Uzaklara uzun hikayeler söylüyorum
Karşılığı beklemek olsun diye günlerin
Yorgun misaller biriktiriyorum ardımda
Mezarıma yorgundu yazacaklar
Gelenler hep yorgun olacak
Atları yorgundu

O rüzgar üşütmesin istiyorum şimdi
Toz dahi kaldırmasın
Uğuldamasın
Sahil kasabasına ayak basmadan
Sahilinde gezip yenilmiş ülkelerin
Belki koşar adımla topladığım taşlar ve yüzümde tuzlu damlalar
Midye kabukları arasında mermiler sonra

Dinlen biraz
Nefesleneyim ki tekrar edeyim baştan sona
Hayat diyeyim bu yaşıma kadar
Hayat bir o kadar nefessiz
Kovulmuş adamların dilekçelerindeki imla hataları kadar özensiz hayat
Savaş meydanında dağılmış tabyalar arasında günlük tutan askerin sesiyle hayat